ตอนที่2
- 2 – สนามบินสุวรรณภูมิ ตอนนี้เฌอปรางมาถึงสนามบินแล้วตามคำสั่งของพ่อที่บอกให้มารอรับมิวสิค เป็นช่วงเวลาที่ต้องปวดหัวอีกแล้วสินะ ทำไมคนเยอะอย่างกับมดเดินสวนสนามขนาดนี้ แล้วเฌอจะไปหามิวสิคเจอได้ยังไงล่ะเนี่ย “พ่อนะพ่อ แทนที่จะเอารูปมาให้สักใบ กลับบอกมาแค่รูปร่าง สัดส่วนซะได้” เฌอปรางบ่นพึมพำกับตัวเอง พลางมองไปรอบๆเพื่อหาเด็กผู้หญิงที่ตรงตามคำบอกของพ่อ มิวสิคที่รับกระเป๋าเสร็จก็เดินออกมาด้านนอก สายตาของเธอหันไปเจอผู้หญิงที่คุ้นเคย ถึงแม้จะผ่านมาหลายปีแล้วตั้งแต่เด็กๆ เธอไม่เคยลืมรอยยิ้มของคนๆนี้ที่เธอตกหลุมรักได้เลยสักครั้ง สองเท้าค่อยๆก้าวเข้าไปหาพี่เฌอปรางของเธอ “พี่เฌอปราง” เสียงใสเรียกชื่อเธอ คนตัวสูงกว่าหันมามองช้าๆด้วยใบหน้าสงสัย “รู้จักฉันด้วยเหรอคะ ? ” เฌอปรางถามกลับ มิวสิครู้สึกเสียใจนิดๆที่พี่เฌอจำเธอไม่ได้ “มิวสิคเองค่ะ พี่เฌอจำสิคไม่ได้เหรอคะ ? ” เมื่อเฌอปรางรู้ว่าอีกคนคือใคร เธอก็พยักหน้าให้แต่ในใจก็ยังจำไม่ได้ว่าเคยรู้จักกัน...